มีบ้านหลังเล็กที่เก่าแก่ บ้านหลังนี้กำลังถูกรื้อทิ้ง
ของในบ้านทุกอย่างทุกชิ้นที่เคยเป็นบ้านอันน่ารัก
และแสนอบอุ่นก็ถูกนำมากองสุมรวมกัน
แม้แต่...เจ้าตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวน้อย
ก็ถูกทิ้งให้เดียวดายอยู่ใต้ข้าวของเช่นกัน

วันนั้น.....อากาศอันหนาวเหน็บ เกร็ดหิมะสีขาว
ก็โปรยลงมาบนจมูกของเจ้าหมี...เกร็ดแล้ว...เกร็ดเล่า
หิมะตกลงมาอย่างไม่หยุดไม่หย่อนและหนักขึ้นเรื่อยๆ
เจ้าหมีน้อยหนาวแทบขาดใจ...หนาวจน
จมูกของเจ้าหมีเปลี่ยนเป็นสีฟ้า ขนที่เคยเป็นสีน้ำตาล
สวยงามก็กลับกลายเป็นสีเทา
เจ้าหมีคิดว่าตัวเองไม่มีรูปร่างงดงามอีกต่อไป
คงไม่มีใครในโลกนี้อีกแล้วที่จะมารักฉัน
เจ้าหมีเหงาและเศร้า

                       ........................

แต่แล้ว...ในฤดูใบไม้ผลิที่แสนงดงามก็มาถึง
เด็กหญิงคนนึ่งออกมาวิ่งเล่น เทอได้ผ่านมา
บริเวณบ้านเล็กหลังนั้น แล้วเทอก็เห็นเจ้าหมีน้อย
นอนสิ้นหวัง เจ้าหมีพิกลพิการไม่เหมือนตุ๊กตาหมี
ตัวไหนในโลกนี้
เด็กหญิงเอื้อมมือไปหยิบเจ้าหมีออกมา
มาจากซากอดีตแห่งนั้น
เทอปัดฝุ่นออกจากตัวมัน แล้วยกตัวเจ้าหมีขึ้นดู
พร้อมพูดว่า
"ตุ๊กตาหมีสีเทา จมูกสีฟ้า?????"
เจ้าหมีน้อยที่รู้สึกว่าโลกทั้งโลกแหลกสลาย
ความรู้สึกสูญเสียช่างโหดร้าย มันคิดว่าเทอ
คงไม่ชอบมันแล้วก็จะโยนมันกลับไปในที่แห่งอดีต
ในที่สุดเด็กหญิงอุทานออกมา "แต่มันก็น่ารักดีนะ"
เทอกอดมันไว้และวิ่งเร็วที่สุดเพื่อกลับบ้าน
เทอกลับไปหาคุณยาย ร้องไห้ให้ท่านช่วยซ่อมเจ้าหมี
เทอรู้ว่าเจ้าหมีต้องการความรักและความเอาใจใส่
มากกว่าใครที่สุดในโลก เจ้าหมีถูกซ่อมแซมถูกปะ
โดยมีร่องรอยทั่วทั้งตัว แต่เด็กหญิงกลับคิดว่ามันน่ารักที่สุด
ตอนนี้หัวใจเจ้าหมีน้อยที่เคยเย็นฉ่ำก็เกิดอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง...

แต่... อย่างไงก็ตามเจ้าหมีก็ยังคงมีจมูกสีฟ้า
และขนก็ยังคงสีเทาอยู่ซึ่งไม่สามารถกลับมา
เป็นอย่างเดิมได้อีก 


                                ......................................